ساعت ٤:۱۱ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٥ مهر ۱۳۸٤  

تقدیم به کسی که دوست ندارم بگم

ای نـگاهــت نخـــی از مخـــمــل و از ابـریشــم

 

چند وقتیست که هر شب به تو می اندیشم

بـــه تـــو، یعـــنـی بــه هــمــــان منــظـــــر دور

 

به همــان سبــز صمیمـی، به همان باغ بلور

به همـان سایه، همـان وهــم، همـان تصـویری

 

که سراغـش ز غزلهــای خــودم مـی گیــری

بــه همـــان زل زدن از فــاصـــله دور بــه هـــم

 

یعنـــی آن شیــوه فهمــاندن منظــور به هم

بـه تبـســــم، بـه تکـلـــــــم، بـه دلارایــی تـــو

 

به خمــوشی، به تماشــا، به شکیبــایی تو

بـه نفســهای تـو در ســایه سـنــگین ســکوت

 

به سخنـــهای تــو با لهجــه شیـرین سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

 

اول اســم کســی ورد زبـانــم شــده اسـت

 

 

 

در مـن انــگار کســی در پـی انکــار مــن است

 

یک نفـر مثـل خـودم عاشـق دیدار من است

یک نفر ساده، چنـان ساده که از سـادگی اش

 

می توان یک شبـه پی برد به دلـدادگی اش

یک نفـر سبــز، چنان سبــز که از سـرسبـزیش

 

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چندشب است آفت جانم شده است

 

اول اســم کـســی ورد زبـانــم شـده اســت

 

 

 

آه بیــــرنـگ تــر از آینـــه یـک لحظـــه بایسـت

 

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثـــه هـر شبـــه تصــویر تو نیســت

 

پس چــرا رنگ تو در آینــه اینقــدر یکیسـت؟

حتـــم دارم که تــویی آن شبـــه آینـــه پـــوش

 

عاشقی جرم قشنگــیست به انکار مـکوش

آری آن سـایه که شب آفـت جـانم شده است

 

اینــک از پشــت دل آینـــه پیــدا شده است

آن الـفــبـــای دبـســـتانی دلــخـــــواه تــویــی

 

عشـق من!  آن شبـح شاد شبــانگاه تویی

شاعرش نمی دونم کیه